شماره ۲۸۵ - گر بود قابل قربان قدومت جانم

گر بود قابل قربان قدومت جانم
بی وفایم که به جان در طلبت درمانم ۱

خرم آن روز که قیدم بگشایند ز پای
و ز قفس باز پرد طایر بال افشانم ۲

بسپرم راه گلستان وفا دست نشان
پر کنند از گل مقصود مگر دامانم ۳

گر به پای سگ کوی تو بسایم سر و روی
تارک فخر و شرف بگذرد از کیوانم ۴

ور به خاک در خود بخشیم آرامگهی
فرق خورشید بود در قدم دربانم ۵

گر نه زنجیر ی سودای تو بودم ز نخست
پس چرا عدل تو فرمود بدین زندانم ۶

بر کریمی زکرامت شودم خضر طریق
چند دارند سراسیمه و سرگردانم ۷

نه کنون عجز خود از قرب تو معلومم شد
روزگاری است که در نقض همم حیرانم ۸

گر به دامان توام دست تمنا نرسید
شکر لله که به گوش تو رسید افغانم ۹

نهیم از ناله مفرمای صفایی که نماند
بیش از این تاب تحمل ز تاب هجرانم ۱۰