شماره ۳۴۰ - بیاکه این شب هجران ز بس دراز و سیاه

بیاکه این شب هجران ز بس دراز و سیاه
کس احتیاج ندارد چو من به تابش ماه ۱

مرا به دیده نشین تا دگر نریزد اشک
مرا به سینه گذر تا دگر نخیزد آه ۲

مکن خیال که خون مرا نهان داری
که از دو چشم تو دارم به قتل خود دوگواه ۳

به فرق کو قدمی رنجه دارم ای قاتل
که با تو صلح کنم خون خود به نیم نگاه ۴

نصیب ماست همین اشک سرخ و گونه ی زرد
ز چهرهای سفید و ز چشم های سیاه ۵

دلم در آن صف مژگان فتاد تا چه کند
پیاده ای به مصاف چهار فوج سپاه ۶

کشید ظلمت خط جدولی به گرد لبش
که دل به چشمه ی حیوان او نیابد راه ۷

به عمرهای طویل این زبان قاصر من
حدیث زلف دراز تو کی کند کوتاه ۸

مرا به دور خط و طره تو اندک و بیش
همیشه روز سیاه است و روزگار تباه ۹

به صدهزار عتاب از تو برنتابم روی
من از کجا و ملالت کجا معاذ الله ۱۰

مران صفایی مشتاق را ازین سر کوی
گدای راه نشین نیست ننگ شوکت و شاه ۱۱