شماره ۳۵۲ - گفتم بگویمت که صنوبر به قامتی

گفتم بگویمت که صنوبر به قامتی
دیدم در آن نبود چنان استقامتی ۱

مژگان ز موج اشک کنم رشک آبشار
تا جا به جوی دیده کند سرو قامتی ۲

از سحر زلف و چهر تو با آن عصا و دست
بالله نبود معجز موسی کرامتی ۳

تنها نه من سر از تو نپیچم که هیچ کس
از جان خویش بر تو ندارد لآمتی ۴

خونی که ریخت چشم تو نبود سیاستی
نهبی که کرد ترک تو نبود غرامتی ۵

امری که نهی تست نباشد تأسفی
کاری که بهر تست ندارد ندامتی ۶

از مدعی عیان بود آثار صدق و کذب
دعوی عاشقی نبود بی علامتی ۷

مردیم اجل نیامده بر سر بلی نبود
کس را به شهر عشق تو چندان اقامتی ۸

خیرم نخواست بلکه صفایی ز رشک بود
راند ار کسم ز شیوه ی رندی ملامتی ۹