این شعر عاشقانه از زبان شاعری است که از درد هجران و بیوفایی معشوق شکایت میکند. او از باد صبا میخواهد پیام دلشکستگیاش را به معشوق برساند و از سختدلی و بیرحمی او گله میکند. شاعر با تصاویری مانند شکستن سبو، طناب مرگ و زخم دل، عمق رنج خود را بیان میکند و در نهایت به ناتوانی در برابر عشق و تسلیم در برابر معشوق اشاره دارد.
محتوا شامل مضامین عاشقانه پیچیده، درد هجران و مفاهیم عمیق احساسی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار است. همچنین استفاده از استعارههای سنگین مانند 'طناب مرگ' و 'زخم دل' ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
شماره ۳۹۲ - راه دیار یا مرا ای صبا بپوی
از تاب هجر و حسرت وصل منش بگوی ۱
کای سست عهد ماه ستمکار کند مهر
وی سخت خشم یار دلازار تند خوی ۲
ای شاه زود رنج من ای یار دیر صلح
ای ماه مهر سوز من ای ترک جنگجوی ۳
یار رقیب بازم و شاه عدو نواز
ترک بهانه سازم و ماه لطیفه گوی ۴
دانی شکستگی دل از حسرتم اگر
وقتی به تجربت زده ای سنگ بر سبوی ۵
نزدیک شد به گردن جانم طناب مرگ
تا دورم از کشاکش آن زلف مشکبوی ۶
زد زخمه ی فراق تو زخمی بدل مرا
کز تار موی و سوزن مژگان سزد رفوی ۷
عشق تو و تن من باد وزان و خاک
شوق تو و دل من آب روان و جوی ۸
با فر عشق کش همه شاهان گدای در
شد جان و سر به کوی تو کمتر ز خاک کوی ۹
یکبار در تو آه صفایی اثر نکرد
آه از دلت که سخت تر از آهن است و روی ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
