شماره ۳۹۴ - به میدانت از کشتگان نیست جانی

به میدانت از کشتگان نیست جانی
که بتوان به دلخواه زد دست و پایی ۱

مرا بر مگردان ز دنبال محمل
اگر باید این کاروان را درایی ۲

پس از قتلم انداختی بر سر ره
ندانستمت اینقر بی وفایی ۳

به کین سازی و مهر سوزی بنازم
عجب سخت رویی عجب سست رایی ۴

دل افتادگان را به جای تفقد
در اندیشه ی جور و فکر جفایی ۵

به دستی زدی زخم و افکندی از پا
که نبود مرا مهلت مرحبایی ۶

بپرداز از تیر دیگر رفویی
بفرمای از درد دیگر دوایی ۷

جدایی فتاد از غمت جسم و جان را
چو از دل شکیب از برم تا جدایی ۸

مریضت به رقص آید از بعد مردن
به رسم عیادت به بالینش آیی ۹

پی صید یک دل مرا زان دو گیسو
بهر سوی گسترد دام بلایی ۱۰

مگر بر سر رحمش آری ز افغان
صفایی چنین سر به زانو چرایی ۱۱