هوش مصنوعی:
در این متن، شاعر از عشق و هوس به یار سخن میگوید و بیان میکند که تنها گرسنگان عشق میتوانند ارزش نعمتهای یار را درک کنند. او تأکید میکند که یار، نعمتی بینظیر در هر دو عالم است و تنها کسانی که تشنهی عشقاند، قدر او را میدانند.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانهای است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات فارسی دارد.
رباعی ۲۱۲ - خواندیم گرسنه ما ز دل یار هوس
خواندیم گرسنه ما ز دل یار هوس
سیر از چو تویی بگو که یا رد شد پس ۱
تو نعمت هر دو عالمی به نزد همه کس
قدر چو تویی گرسنهای داند و بس ۲
سیر از چو تویی بگو که یا رد شد پس ۱
تو نعمت هر دو عالمی به نزد همه کس
قدر چو تویی گرسنهای داند و بس ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۴۶۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۱۱ - ای دیده ز هر طرف که برخیزد خس
گوهر بعدی:رباعی ۲۱۳ - ای چون هستی برده دل من به هوس
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
