بند ۶ - برعون باطل آه که ابنای روزگار

برعون باطل آه که ابنای روزگار
در نفی و سلب حق همه جویند اعتبار ۱

تا کربلا ز کوفه به خونریز یک بدن
پر تا به پر پیاده و سر تا به سر سوار ۲

با دعوی خدای پرستی خدای سوز
از التزام ظلم به رحمت امیدوار ۳

ذکر رسول بر لب و بغض ولی به دل
در چشم ها کتاب عزیز اهل بیت خوار ۴

در هیچ امتی عملی سرنزد چنین
ای شرک و کفر را خود از این کیش و ننگ عار ۵

تا راز درم و رسم جدل در جهان که دید
آید برون برابر یک مرد صد هزار ۶

می بین ستیز باطل و بنگر سکون حق
این صبر و این ستم به جهان ماند یادگار ۷

چون شد که عدل حق نکشید انتقام ظلم
ز آن قوم کفر کیش خطاکوش نابکار ۸

جان پلید کاش تنی زان شرار قوم
بیرون نبردی از دم شمشیر آبدار ۹

از تاب تشنه کامی او جاودان کم است
جوشد به جای آب اگر خون ز چشمه سار ۱۰

زین غم مگر شکسته سراپای آب نهر
بس تن برهنه سرزده برسنگ آبشار ۱۱

از سبطیان تشنه لبت ای فرات شرم
تا کی به کام قبطی و این گونه سازگار ۱۲

کاش ای سحر شبت نشود روز هان مخند
شرمی بدار باری از آن چشم اشکبار ۱۳

از دیده ی تر و لب خشکت نصیب من
اشک زمین گذر شد و آه فلک گذار ۱۴
ناحق به خاک با بدن چاک چاک خفت ۱۵
الحق که حق ز فرقه ی ناحق به خاک خفت ۱۶