بند ۱۴ - تخم جفا به خاک شقا ریخت تا یزید

تخم جفا به خاک شقا ریخت تا یزید
کس حاصلی به جز غم از آن زرع ندروید ۱

منت خدای را که خود از ریشه ای که کاشت
جز بار لعن و خار ملامت گلی نچید ۲

تا رفته وصف ظلمت و نور این جفا نرفت
برهیچ آفریده شقی بوده یا سعید ۳

رحم از زمانه شست عدو ورنه اهل بیت
نزدیک و دور ویله ی وا العطش شنید ۴

ز آن فرقه یک تنش همه فریاد رس نخواست
ورنه به گوش ها همه فریاد او رسید ۵

تنها نه راست قامت مه زین عزا خم است
برداغ این ستم زده نه آسمان خمید ۶

آن کش دو کون قیمت یک مشت خاک پای
از پا به سر درآمد و در خاک و خون طپید ۷

بعد از صدور این ستم از شرم انبیا
روح القدس به بنگه غم انزوا گزید ۸

زیبق به گوش ریخته بود آن فریق را
ز آنان تنیش ورنه به فریاد می رسید ۹

با آن خروش و شورش و آشوب و انقلاب
عالم چه شد که باز برین وضع آرمید ۱۰

از داغ چهر و زلف جوانان نسوخت باز
دیگر ز باغ سوری و سنبل چرا دمید ۱۱

تا در میان جان من این غم گرفت جای
شادی ز دل به گوشه ی افسردگی خزید ۱۲

ضنت مکن ز گریه صفایی درین عزا
کز دیده بایدت عوض اشک خون چکید ۱۳

بفروش قلب غفلت و نقد سرشک خر
کز نیم قطره دولت باقی توان خرید ۱۴
دشمن ستیزه کرد و به رویش کشید تیغ ۱۵
تیغ از بریدن آه که سروانزد دریغ ۱۶