بند ۱۷ - نگذاشت ظلم اهل زنا در جهان دریغ

نگذاشت ظلم اهل زنا در جهان دریغ
جز یک مریض ز آل پیمبر نشان دریغ ۱

میر قضا به مجلس غم خاک شین فسوس
دیو دغا به مسند جم حکمران دریغ ۲

عیسی صلیب پنجه جوقی جهود وای
موسی جریح زخمه ی خیل شبان دریغ ۳

افتاده طایران ریاض رسول و آل
در دام فتنه کبک و هما ز آشیان دریغ ۴

طاوس وسار در رسن از عنکبوت آه
شاهین و چرخ در قفس از ماکیان دریغ ۵

با میهمان کس این همه بی حرمتی نراند
یکباره رفت شرم و حیا از میان دریغ ۶

با کافر این معامله کافر نکرد هم
در یک کف آب خود که کند زین و آن دریغ ۷

در هیچ ملتی همه گیتی ز شرب آب
در حق میهمان نکند میزبان دریغ ۸

از صرف آب صرف زهر ملحدی عنود
هرگز نکرده هیچ کس از انس و جان دریغ ۹

آن را که بسط ید ز محیطش سبق ربود
مقطوع بین ید از ستم ساربان دریغ ۱۰

آن تن که با رسول امین زیر یک عبا
خفتی به روی خاک و به خون شد طپان دریغ ۱۱

همواره آسمان و زمین را چه شد که بود
با اهل عصمت آن همه نامهربان دریغ ۱۲

در میزبانی تو به جز کوفیان شوم
از میهمان نداشته کس آب و نان دریغ ۱۳

از دور جان فشانیت اکنون که مانده دور
ماند از غم تو قسمت ما جاودان دریغ ۱۴
فرعون کفر بین که عزیز است و کامکار ۱۵
موسای دین به چنگ اراذل ذلیل و زار ۱۶