بند ۱۹ - با گریه گفت کای پدر نامدار من

با گریه گفت کای پدر نامدار من
ای مایه ی قرار دل بی قرار من ۱

بنشین و آن مخواه که زین باد فتنه خیز
برخیزدت ز گوشه ی دامن غبار من ۲

یک ره به دامنم بنشان تا به صد زبان
بر شاخ گلبن تو بنالد هزار من ۳

دل را نظر همین به تو باشد رضا مشو
کافتد به خاک نخل تو از جویبار من ۴

چشمم ز انتظار عزیزان سفید ماند
دیگر تو خود سپاه مکن روزگار من ۵

پیش از شکفتن گل و گلبانگ عندلیب
از تند باد فتنه خزان شد بهار من ۶

فصل بهار ز آتش بی آبیم دریغ
پیش از شکوفه سوخت همه شاخسار من ۷

لب بین کبودم از عطش این بس دگر مخواه
نیلی کند طپانچه اعدا عذار من ۸

وا خجلتا ز فاطمه گر بی تو اوفتد
بار دگر به جانب یثرب گذار من ۹

سر زد به سنگ و خاک به سر ریخت کای پدر
صبر از غم فراق شما نیست کار من ۱۰

برداشت از زمینش و بگرفت در کنار
کی زیب بخش دامن و جیب کنار من ۱۱

داغ برادران وجوانان مرا نسوخت
چندانکه ناله های تو ای دل فگار من ۱۲

صبر از خدای خواه و بپرهیز بیش از این
دامن مزن بر آتش دوزخ شرار من ۱۳

تسلیم امر حق شو و با هجر من بساز
خواهد ترا یتیم چو پروردگار من ۱۴
پس پیش خوانده خواهر برگشته حال خویش ۱۵
بروی شمرد شمه ای از شرح حال خویش ۱۶