بند ۳۲ - اکنون سپهر خاک سیه ریخت بر سرم

اکنون سپهر خاک سیه ریخت بر سرم
کافکند برزمین ز سر آن طرفه افسرم ۱

از بس مرا وسیله ی حیرت شد این حدیث
گویی هنوز نامده قتل تو باورم ۲

با آنکه پیش چشم من افتاده ای به خاک
باز این صور به مد نظر در نیاورم ۳

تن برزمین طپان و سرت برسنان ولی
حاشا که من گمان چنین حال ها برم ۴

از برج بخت صد فلکم ماه تیره رست
تا رخ نهفتی از نظر ای مهر انورم ۵

هفتاد چرخه کوکب نحسم گشود روی
تا شد فروز برج شرف سعد اکبرم ۶

خود میر مجلسم و عجب کز نخست دور
جز خون نریخت ساقی دوران به ساغرم ۷

مشتاق مرگ خویش چو عطشان به آب ساخت
ذل اسیری خود و ذبح برادرم ۸

بودی به دست آنقدرم کاش مهلتی
تا جان چو سر به پای تو یکباره بسپرم ۹

مقهور خصم و نیست پناهم به هیچ سو
جز راه مرگ چاره نمانده است دیگرم ۱۰

ما ره سپار شام و تو قاصر ز همرهی
این خطره ها خطور نکردی به خاطرم ۱۱

داغی که شرح آن نتوانم به قرن ها
بر دل نهاد واقعه ی عون و جعفرم ۱۲

تا رستخیر هردو جهانم زیاد برم
هنگامه ی شهادت عباس و اکبرم ۱۳

جد و پدر به خلد و تو غلطان به خون و خاک
داد از غرور خصم جفا جو کجا برم ۱۴
بنشست باز در بر آن جسم چاک چاک ۱۵
رخ کند و گفت وای اخی روحنا فداک ۱۶