بند ۳۳ - دردا که سر برهنه چو خورشید ازین درم

دردا که سر برهنه چو خورشید ازین درم
دشمن برد علانیه کشور به کشورم ۱

مژگان به چشم خنجرم آید به خون و خاک
آغشته ات چگونه بدین حال بنگرم ۲

نز خصم رخصتم که ببر گیرمت چو خاک
خاکم به فرق باد که از خاک کمترم ۳

نز چرخ مهلتی که زمانی به اشک خویش
این گرد و خاک و خون ز جبین تو بسترم ۴

نزد دور دولتم که علی رغم بد سگال
جان نیز جبهه سا به قدوم تو بسپرم ۵

نز بخت فرصتم که سپارم تنت به خاک
دفنت نکرده می روم ای خاک بر سرم ۶

با اهتمام قوم جز اینم علاج نیست
بگذارمت به ناحیه برجای و بگذرم ۷

قتل تو خود نمونه پس از کفر و ارتداد
اسلام این جماعت از آن نیست باورم ۸

هجده تن از نژاد محمد به خون و خاک
بی جرم خفته، پیش که این ماجرا برم ۹

جمعی دگر اکابر دین را به تیغ کفر
سرها جدا فتاده ز پیکر برابرم ۱۰

اینک روم به یثرب و دارم به حمل خویش
صد کاروان غم از پی سوغات مادرم ۱۱

این غل و دستگیری بیمار اهل بیت
آن پایمال کردن نعش برادرم ۱۲

یکجا شهادت تو و فرزند و اقربا
یکجا اسیری خود و بیچاره خواهرم ۱۳

پس گفت یارب این همه را قدر هیچ نیست
صد جان و سر به درگهت ار تحفه آورم ۱۴
باری نگاه لطف به آل رسول کن ۱۵
در فضل خویش هدیه ی ما را قبول کن ۱۶