بند ۳۸ - کآیا تو نیستی پدر مهرپرورم

کآیا تو نیستی پدر مهرپرورم
لختی فزون نرفته که رفتی خود از برم ۱

چاکم به دل که زد به تن این زخم ها ترا
از تن سرت که کرد جدا خاک برسرم ۲

دشمن عبث به نعش تو رهبر نشد مرا
دانست کاین حدیث عجب نیست باورم ۳

ای مرغ پرشکسته وامانده ز آشیان
شهباز سر بریده ی بی بال و بی پرم ۴

ای سر برافتاده از پا درآمده
با گرز و تیغ و ناوک و زوبین و خنجرم ۵

وا حسرتا که غایله ی ماتم تو برد
از یاد خاطره خود و سودای مادرم ۶

سر نیستت به تن ولی از فرط بی کسی
باز از زمانه شکوه به سوی تو آورم ۷

می خواستم که گل کنمت آستان ولیک
کو وقت کآستین یکی از اشک بفشرم ۸

یک سوی سلب سلوت و سامان برگ و ساز
یک سوی مرگ خواهر و داغ برادرم ۹

نهب سوار و رسته و خلخال و گوشوار
سلب کلاه و چادر و دستار و معجرم ۱۰

از تاب درد و حسرت و اندوه چه بارها
همراه دارم از پی سوغات خواهرم ۱۱

قتل ترا و وقعه ی هفتاد و یک شهید
مخصوص جد و جده ره آورد می برم ۱۲

تا زنده ام پس از تو به جز خون و خاک چیست
آبی اگر بنوشم و نانی اگر خورم ۱۳

پس گفت ای سپه چه بود عذر این گناه
این گونه خوار و زار چو بیند پیمبرم ۱۴
نالید پس رقیه که اینجاست جای من ۱۵
منزل مبارک ای پدر بی نوای من ۱۶