بند ۴۱ - رفتی پدر تو تفته جگر از جهان دریغ

رفتی پدر تو تفته جگر از جهان دریغ
بگذشت آب دیده مرا از میان دریغ ۱

رستن پس از تو نیست سزاوار حال ما
پایم از آنکه دست ندارم به جان دریغ ۲

تحصیل جرعه ای نتوانستم از برات
آب اینقدر گران شد و جان رایگان دریغ ۳

قتلم نصیب نامد و عمرم به سر نرفت
از بخت واژگونه این شد نه آن دریغ ۴

بگذاشتی میان اعادی مرا و خود
کردی سفر به جشنگه جاودان دریغ ۵

در خدمت تو آمده و اینک ز نینوا
با خصم هم سفر سوی شامم روان دریغ ۶

غم را مجال شرح و زبان مقال کو
طول زمان بباید و طی لسان دریغ ۷

مهجور از آستان تو کردم ولی مدار
یک لحظه چشم رحمت ازین ناتوان دریغ ۸

در چشم مردمم چه کند ستر روی باز
نه برقعم به رخ نه برسر طیلسان دریغ ۹

زین پیش ساعتی تو بخواندی مرا به صبر
و اکنون به مقتل تو منم نوحه خوان دریغ ۱۰

احفاد آل صدق و صفا دربدر فسوس
اولاد اهل کذب و دغا کامران دریغ ۱۱

از سرو تا سمن همه برباد رفت و ماند
حسرت جزای زحمت این باغبان دریغ ۱۲

این حرص و کین چه بود که گلچین کربلا
نگذاشت جز گلی همه زین گلستان دریغ ۱۳
کلثوم زد به سینه و با گریه زار زار ۱۴
این گفت و ساخت موی خود از مویه تار تار ۱۵