بند ۴۴ - کای از غمت برادر با جان برابرم

کای از غمت برادر با جان برابرم
غربال دور خاک بلا بیخت برسرم ۱

چون زخم های خودنگری از ستاره بیش
داغ درون خویش اگر برتو بشمرم ۲

گفتم رها کنند مگر زین قفس مرا
اما چه سود بال کدام است و کو پرم ۳

خصم کشید و از سر کویت به عنف برد
این هم غمی دگر که ندانم کجا برم ۴

ذبح تو باورم نشدی لیکن این قضا
امروز شد مشاهده ز الله و اکبرم ۵

در پای ذوالجناح تو نامد ز دست ما
خود را فدا کنیم از این باب دلخورم ۶

ز آن حرب و ضرب و زخمه و اخراج و ترکتاز
زین خشم و کینه خواهی خصم ستمگرم ۷

ز آن تابشی که تافت به دل های تفته جان
ز آن آتشی که سوخت به خرگاه و چادرم ۸

داغ بنات زار درون ریش دل پریش
نهب بساط و پرده و بالین و بسترم ۹

نالان به پشت ناقه یتیمان بی نوا
عریان به روی بادیه عباس و اکبرم ۱۰

با این تطاولات و تعدی هنوز دل
خالی نکرده خصم جفاکیش کافرم ۱۱

خواهر بمیردت که نشد پیش مرگ تو
کی سازمت علاج و کدامین غمت خورم ۱۲

نیرنگ داغ و نقش فراقت ز لوح دل
زایل فتد مگر به قضا گاه محشرم ۱۳

پیش از بیان حال به پایان بریم عمر
وین داستان تمام نخواهد شد آخرم ۱۴
حیرت به جای حفظ و تزلزل به جای تاب ۱۵
بیمار کربلا به پدر کرد این خطاب: ۱۶