بند ۶۶ - گفتی که خود نکرد کس آن کشته را کفن

گفتی که خود نکرد کس آن کشته را کفن
با آنکه بود پیکر او را دو پیرهن ۱

بادش ز خاک بادیه پرداخت خلعتی
ز آن پس که گشت کسوت خونش طراز تن ۲

صد قرن بل فزون نتواند نگاشت نیز
یک نکته زین نوائب جانکاه کلک من ۳

ز ابنای احمد آن تن رنجور رنج کوب
جمعی دگر زنان پریشان ممتحن ۴

و آن کودکان نورس ناکام خردسال
برجای مانده باز ز دوران پر فتن ۵

آن رنجه جان به جامعه چون شمس در کسوف
و آنان بتاب نایبه چون موی درشکن ۶

سرگشتگان چو صید حوادث به صد هراس
پر بستگان چو عقد جواهر به یک رسن ۷

آن بسته را خیال اسیران نه فکر خویش
وین دسته را غم وی و سودای خویشتن ۸

سازی ز سینه ها به فلک دود شعله تاب
جاری ز دیده ها به مدر سیل خانه کن ۹

نسبت به خاندان نبی آن فریق را
جز حرف های سخت نرفتی به لب سخن ۱۰

نفرین و لعن و شنعت و دشنام برزبان
تکفیر و طنز و طعنه و توبیخ در دهن ۱۱

هرگام صد قیامت کبری بدو نمود
غوغای خاص و عام و تماشای مرد و زن ۱۲

یک تن کجا و کوب دو کشور پر از کلال
یک دل کجا و حمل دو محشر پر از حزن ۱۳

زار و زبون به محضر بیگانه و آشنا
شمعی چو او نسوخته در هیچ انجمن ۱۴
والی امر سخره ی اشرار ناس آه ۱۵
حق پایمال ز فرقه ی حق ناشناس آه ۱۶