بند ۶۷ - خود بر تو عرش و فرش نه تنها گریستند

خود بر تو عرش و فرش نه تنها گریستند
اقطار کاینات سراپا گریستند ۱

بر بی کیست جن و ملک را جگر گداخت
بر تشنگیت دجله و دریا گریستند ۲

تنها نه دوست را دل و جان ز آتش تو سوخت
بر حالت غریبت اعدا گریستند ۳

دل ها تهی نشد چو از آن گریه های خاص
اعیان ملک از همه اعضا گریستند ۴

برحال اهل بیت نبی نشأتین سوخت
تنها همین نه یثرب و بطحا گریستند ۵

از اختصاص این ستم استی که خاص و عام
با هم در این معاهده یکجا گریستند ۶

هرچند سرزد این عمل از مسلمین ولی
در ماتمت یهود و نصارا گریستند ۷

ز اسلامیان تنی به تو یک مو نگشت نرم
لیک از غم تو هندو و ترسا گریستند ۸

برمحنت تو وامق و مجنون ملول و مات
برعترت تو لیلی و عذرا گریستند ۹

دامان چرخ از شفق آمد عقیق خام
یا عرشیان به طارم خضرا گریستند ۱۰

بزمی نچید ساقی دوران که جای می
خوناب دل نه جام و نه مینا گریستند ۱۱

بنیان طرح تعزیه ات را خدای ریخت
ز آن سال ها که آدم و حوا گریستند ۱۲

این تخته ی گل آب شد از فرط التهاب
تا قدسیان به صفحه ی غبرا گریستند ۱۳

بر این عزیز مصر که صد یوسفش غلام
با دیگران عزیز و زلیخا گریستند ۱۴
این وقعه از اعالی اسلام اگرچه خاست ۱۵
اما مجوس و ناصب ازین شیمه عذر خواست ۱۶