شماره ۲۶ - به من ای صبا ز رحمت پدارنه یک نظر کن

به من ای صبا ز رحمت پدارنه یک نظر کن
نظری به چشم رأفت سوی طفل بی پدر کن ۱

غم و سوز و درد و انده الم و گزند و زاری
تب و تاب و حسرتم را بشنو تمام و برکن ۲

چو شدی ز سرگذشت دل دردمندم آگه
پس از آن به پای پویا سوی کربلا گذر کن ۳

پدر و برادرم را بنشان و یک زمانی
ز زبان این ستمکش بنشین و قصه سر کن ۴

مگر از سر ترحم برسد یکی به دادم
به نوا اخا اخا گو به فغان پدر پدر کن ۵

بر هر یک از غم من سخنی بران مفصل
و گرش ملالت آرد بسرای و مختصر کن ۶

ز ملالت احبا ز ملامت اعادی
به من آنچه رفته یکسر همه را از آن خبر کن ۷

گهی اشک دیده ات را چو سحاب قطره زن جو
گهی آه سینه ات را چو شهاب شعله ور کن ۸

ز فغان شعله پرور رخ چرخ چیره تاری
ز سرشک لجه پرور دل خاک تیره تر کن ۹

به کمند هجر تا چند اسیر و بسته باشم
نگهی به حال این مرغ شکسته بال و پر کن ۱۰

به شکنج غم گرفتار و به دام غصه تا کی
به نجاتم ای پدر دستی از آستین بدر کن ۱۱

به مدینه تا خود از جان رمقی مراست در تن
سوی ای غریب رنجور ز کربلا سفرکن ۱۲

به سرم گذار پایی و تفقدی به رحمت
ز من شکسته دل خسته روان خون جگر کن ۱۳

چو شدند آن دوآگه، ز بیان حالم آن گه
قدمی به خیمگه نه، نفسی بلندتر کن ۱۴

بر عمه ها و اعمام اسفی بسوز بر خوان
بر مام و خواهرانم گله ای به ناله سر کن ۱۵

گهی از تن نزارم همه دست غم به سرزن
گهی از دل فگارم همه آه با اثر کن ۱۶

همه جا خراب و ویران ز سرشک سیل پرور
همه را کباب و بریان ز فغان پر شرر کن ۱۷

به جبین ز چشم حسرت همه آب ها بیفشان
ز زمین به دست ماتم همه خاک ها به سر کن ۱۸

به فغان ره شکایت زن و چنگ در گریبان
غم این حدیث خونین بسرود جامه در کن ۱۹

چو به عرض محشر آیند صف گناهکاران
به صفایی از تفضل ز دو دیده یک نظر کن ۲۰