شمارهٔ ۸ - خواجه حافظ فرماید

بیا که قصرامل سخت سست بنیادست
بیار باده که بنیاد عمر بر بادست ۱
در جواب او ۲

بنای جبه کرباس سست بنیادست
بیار صوف که بنیاد پنبه بر بادست ۳

ز آرزو نرساند برخت دست آنکس
که قفل دکه ز صندوق سینه نگشادست ۴

عجب مدار که والا بزیرکتان رفت
که این عجوزه عروس هزار دامادست ۵

بصوف از چه برد رشک خاکسار مله
سمور یقه و گوی طلا خدا دادست ۶

عمامه بایقه در قفا فتاده چه گفت
مراست طره فتاده ترا چه افتادست ۷

ز چکمه و فرجی خرمیست قاری را
خنک تنی کدوی از همبران خودشادست ۸