شمارهٔ ۵۷ - شیخ سعدی فرماید

دنیی آن قدر ندارد که براو رشک برند
یا وجود و عدمش را غم بیهوده خورند ۱
در جواب او ۲

نیست تشریف لباسی که برو رشک برند
یاقد ناقص او را غم بیهوده خورند ۳

نظر آنانکه نکردند بپشمین شلوار
الحق انصاف توان داد که صاحب نظرند ۴

زنده آنست که کردست کفن میت را
مرده آنست که رختی بعزایش ندرند ۵

نرمه را که تو دیدی زعزیزی دستار
عاقبت گیوه شد و خلق برو میگذرند ۶

رخت میت چو ببردند چه فکر آنانرا
که بیایند و قسم بر سر سی پاره خورند ۷

من هنرهای در دگمه بگویم دخت
تا چو در جیب بیابند غنیمت شمرند ۸

آنکسانی که میان بند و عقود دستار
نیک بندند بدانید که صاحب هنرند ۹

نیست دایم جهه دوش تو سنجاب و سمور
دیگران درشکم مادر و پشت پدرند ۱۰

قاری امروز گراینسانست برهنه فردا
صوف ودستار مگر بر سر قبرش بدرند ۱۱