شمارهٔ ۱۰۳ - شیخ سعدی فرماید

خرما نتوان خورد ازین خارکه کشتیم
دیبا نتوان بافت بدین پشم که رشتیم ۱
در جواب آن ۲

اطلس نتوان دوخت از ین پنبه که کشتیم
کمخا نتوان بافت ازین پشم که رشتیم ۳

با جامه چرکن بسیه چال جحیمیم
با رخت نو پاک ببستان بهشتیم ۴

از دست چو رفت آستی و دامن جامه
کردیم ببر رخت نو و کهنه بهشتیم ۵

از جامه اگر دست بشوئیم عجب نیست
زانروی که بسیار بشستیم و بمشتیم ۶

باشال جلی گفت چودلال فکندش
شاید که ز مشاطه نرنجیم که زشتیم ۷

بردست گرفتیم همه داس زمقراض
بر مزرعه سبز سسقرلاط گذشتیم ۸

از بهر گلیم و برک و صوف بسی پشم
چون موی سرخویش درودیم ونکشتیم ۹

از معنی باریک و خیالات چومویست
این رشته باریک درینجامه که رشتیم ۱۰

قاری صفت حله و استبرق و سندس
بر البسه بنویس که از اهل بهشتیم ۱۱