هوش مصنوعی: متن بالا ترکیبی از مضامین عرفانی، اخلاقی و اجتماعی است که با زبان شعر و با استفاده از استعاره و کنایه بیان شده‌است. در این اشعار، مفاهیمی مانند تواضع، دوری از طمع، پرهیز از گناه و توصیه به زندگی ساده و معنوی مطرح شده‌است.
رده سنی: 16+ متن حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از استعاره‌ها و کنایه‌ها ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم باشد.

شمارهٔ ۱۱۰ - خواجه عماد فرماید

گدای حضرت اوباش و پادشاهی کن
مکن مخالفت او و هر چه خواهی کن ۱
در جواب آن ۲

گدای وصله خیاط باش و شاهی کن
بعاریت مستان رخت و هر چه خواهی کن ۳

نوشته برزه مفتون معقلی خطیست
بجیب دلق که در این لباس شاهی کن ۴

برین نهالی اطلس ببالش زرمهر
که گفت تکیه ده و خواب صبحگاهی کن ۵

بدست صوفی صوف از محرمات همه
که منهیند برو توبه از مناهی کن ۶

طمع بروی سفیدی کی و چشم آویز
چوروی بند شود جامه در سیاهی کن ۷

گرت بود سرو پایی چنانچه دلخواه است
بپوش و سلطنت از ماه تا بماهی کن ۸

که گفت مدحت والا بران مکن قاری
حدیث اطلس گلگون و حبرکاهی کن ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۱۷۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۰۹ - شیخ کمال الدین خجند فرماید
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۱۱ - خواجو فرماید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.