هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از خداوند طلب وصال و عمر جاودان میکند و سپس به توصیف زیباییهای طبیعت مانند باغ، بوستان، سنجاب، صوف سبز، عقیق، سبزه، آب روان و انار میپردازد. در ادامه، شاعر آرزوی لباسی نرم و نازک را دارد و آن را با مروارید مقایسه میکند. در نهایت، اشارهای به گفتههای قاری دارد.
رده سنی:
12+
متن دارای مفاهیم شعری و معنوی است که برای درک بهتر آن، مخاطب نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیهات ممکن است برای کودکان کمسنوسال قابل درک نباشد.
شمارهٔ ۱۲۰ - ایضا مولانا حافظ فرماید
وصال او زعمر جاودان به
خداوندا مرا آن ده که آن به ۱
در جواب آن ۲
خزو دیبا زباغ و بوستان به
نخ و کمخا زراغ و گلستان به ۳
بر آن سنجاب صوف سبز صدبار
زروی سبزه و آب روان به ۴
بصوف سبز گوئی کز عقیقست
دو صد بار از انار بوستان به ۵
لباسی نرم و نازک در بر آور
که این آسایش از ملک جهان به ۶
چو بینی بسته بر تنگ میگو
خداوندا مرا آن ده که آن به ۷
بجامه همچو مروارید بخیه
ولیکن گفته قاری از آن به ۸
خداوندا مرا آن ده که آن به ۱
در جواب آن ۲
خزو دیبا زباغ و بوستان به
نخ و کمخا زراغ و گلستان به ۳
بر آن سنجاب صوف سبز صدبار
زروی سبزه و آب روان به ۴
بصوف سبز گوئی کز عقیقست
دو صد بار از انار بوستان به ۵
لباسی نرم و نازک در بر آور
که این آسایش از ملک جهان به ۶
چو بینی بسته بر تنگ میگو
خداوندا مرا آن ده که آن به ۷
بجامه همچو مروارید بخیه
ولیکن گفته قاری از آن به ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۱۸۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۱۹ - ایضا خواجه حافظ فرماید
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۲۱ - من ابکار افکاره
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
