شماره ۱۹ - دردا که هیچکس نبود دادرس مرا

دردا که هیچکس نبود دادرس مرا
آوخ که یاوری نکند هیچکس مرا ۱

دست قضا شکسته مرا بال و پر دگر
جا داده اند از چه به کنج قفس مرا ۲

خون شددلم که جای هوس بود اندر او
جای هوس نمانده چه جای هوس مرا ۳

چشمم ز خون دل چو لب یار گشته سرخ
تهمت مزن به مستی ومی ای عسس مرا ۴

بس کن که خویش خسته تر از من شدی بسی
ای روزگار جور تو گر نیست بس مرا ۵

هستم بلند اقبال اما چو بنگری
گردون نموده پست تر از خار وخس مرا ۶

من شعر ز این سپس نتوانم رقم زدن
زحمت رسد ز بسکه همی از مگس مرا ۷