شماره ۱۰۶ - زده است زلف توچنبر به رخ چومار به گنج

زده است زلف توچنبر به رخ چومار به گنج
به گنج راه نبرده است هیچ کس بی رنج ۱

به رنج و دردمرا صرف گشت عمر عزیز
نشدنصیب که آید به چنگ من این گنج ۲

مرا قرار ودل و دین وعقل وهوشی بود
به یک نگه به دو چشمت از کفم هر پنج ۳

منم ز گردش چشم تومست ومردم را
گمان که مستیم از باده است و بذر البنج ۴

دلم از آن شده پر خون تر از انار که نیست
به دستم از ذقن وغبغب تو سیب وترنج ۵

شود شکفته تر از گل دل چوغنچه من
ز غنچه لبت اندر دلم فتد گر خنج ۶

وفا ز جور تودارد فزون بلنداقبال
ز زلف خویش ترازو به کف بگیر و بسنج ۷