شماره ۱۷۸ - زلف توگه سرکشی و گاه پستی می کند

زلف توگه سرکشی و گاه پستی می کند
چشم تو می خورده وزلف تو مستی می کند ۱

عارفان را شد دهان تو دلیل نیستی
لیک هنگام سخن دعوی هستی می کند ۲

می پرستان را پرستش می کنم از جان و دل
چون که لعل باده نوشت می پرستی می کند ۳

دل به چشمت خواستم بدهم ز من زلفت ربود
جرم برمن نیست زلفت پیشدستی میکند ۴

می طپد دل در برم مانند ماهی دور از آب
زلف پرچین و خمت هر گه که شستی می کند ۵

تا بلنداقبال گردید از وصالت سرفراز
پیش قدر اوبلندافلاک پستی می کند ۶