شماره ۱۸۷ - من پی دلبر واو را بر دل منزل بود

من پی دلبر واو را بر دل منزل بود
دل بیهوش مرا بین چه عجب غافل بود ۱

تحفه ای از دل وجان در برجانان بردم
لیک مقبول نیفتاد که ناقابل بود ۲

«شربتی از لب لعلش نچشیدیم آخر»
کوشش ما ودل ما همه بیحاصل بود ۳

آخر اندر خم زلف توبه زنجیر افتاد
دل که دیوانه شد از عشق رخت عاقل بود ۴

بی گنه طره طرار تواندر بند است
ترک مستت دل مسکین مرا قاتل بود ۵

دل به دل دارد اگر راه چرا پس دل من
مایل مهر ودل تو به جفا مایل بود ۶

زاهد شهر که می داد ز می توبه به ما
کار او بود ریا وعلمش باطل بود ۷

دوش دیدیم به میخانه به پای خم می
مست افتاده چه لایشعر ولایعقل بود ۸

می شدم شهره عالم به بلنداقبالی
التفات تو به حال دلم ار شامل بود ۹