هوش مصنوعی:
این متن یک شعر عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر به ستایش معشوق (احمد محمود) میپردازد و عشق به او را بالاتر از همه چیز میداند. شاعر از درد هجران و آرزوی وصال سخن میگوید و معشوق را با شخصیتهای مقدسی مانند عیسی و داوود مقایسه میکند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات به شخصیتهای مذهبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۲۰۵ - ای باعث ایجاد جهان احمد محمود
ای باعث ایجاد جهان احمد محمود
ای گشته جهان وآنچه در او بهر تو موجود ۱
لعل تو روانبخش تر از عیسی مریم
زلف تو زره سازتر از حضرت داود ۲
پیش که برم حاجت وآرم به کجا روی
گردم اگر از درگه تو رانده ومردود ۳
همچون دگران بود وصال تو نصیبم
می بود مرا نیز اگر طالع مسعود ۴
اندر تن من نیست به جز عشق تومدغم
اندر دل من نیست مگر وصل تومقصود ۵
کوراه که روی سوی توآریم به زاری
کزچار جهت بر رخ ما ره شده مسدود ۶
اقبال بلندی که مرا بود ز عشقت
شد از بر منز انده هجران تو مفقود ۷
ای گشته جهان وآنچه در او بهر تو موجود ۱
لعل تو روانبخش تر از عیسی مریم
زلف تو زره سازتر از حضرت داود ۲
پیش که برم حاجت وآرم به کجا روی
گردم اگر از درگه تو رانده ومردود ۳
همچون دگران بود وصال تو نصیبم
می بود مرا نیز اگر طالع مسعود ۴
اندر تن من نیست به جز عشق تومدغم
اندر دل من نیست مگر وصل تومقصود ۵
کوراه که روی سوی توآریم به زاری
کزچار جهت بر رخ ما ره شده مسدود ۶
اقبال بلندی که مرا بود ز عشقت
شد از بر منز انده هجران تو مفقود ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۱۹۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۴ - گلگون چو روی یار من از غازه می شود
گوهر بعدی:شماره ۲۰۶ - بی سبب نبود که یار ازچشم خود دورم نمود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.