شماره ۳۱۲ - چنان اندر کمند طره جانان گرفتارم

چنان اندر کمند طره جانان گرفتارم
که امید رهائی ره ندارد در دل زارم ۱

ز عشق مورخط یار ومار زلف دلدارم
تو پنداری به گوشم رفته مور و در بغل مارم ۲

اگر زاهد کند از عشق روی دوست انکارم
چه غم کو را نه انسان از دواب الارض پندارم ۳

کند یارم گر آزارم که دست از عشق بردارم
سرم را گر برد از تن نخواهد بود آزارم ۴

چه باک اندر ره عشقش اگر سر رفت ودستارم
ندارم دست تا دامان وصلش را به دست آرم ۵

چو زلف یار تا در گردن او دست در نارم
ز غم درخون دل آغشته همچون دانه درنارم ۶

ز عشق روی وموی یار صبح وشام درنارم
ز غم می سوزم ومی سازم ودم هیچ درنارم ۷

چه غم عشق ار نهد بر دل غمی هر دم دگر بارم
دل من بختی مست است وپروا نیست از بارم ۸

نباشد چون بلند اقبال سال ومه جز این کارم
که تخم عشق جانان را به مهر آباد دل کارم ۹