شماره ۳۷۲ - شد ز آب چشمه چشم جویم روان به دامن

شد ز آب چشمه چشم جویم روان به دامن
کان سرو قد کند جا شاید به دامن من ۱

از خلق می شنیدم ز آهن پری گریزد
دیدم بتی پری رو کو راست دل ز آهن ۲

ز ابروکشیده شمشیر چون چشم او به رویش
ز آنرو ز زلف پرچین برتن نموده جوشن ۳

گفتی ز من چه خواهی یک بوسه از دولعلت
کور از خدا نخواهد غیر از دوچشم روشن ۴

زلفت ز بس پریشان گردیده پیش لعلت
از بهر وام گویا کج کرده است گردون ۵

کم کن به میل اغیار آزارم ای دل آزار
بشنونصیحت دوست کم رو به حرف دشمن ۶

گر چه بلنداقبال شد شهره در فصاحت
لیکن به وصف رویت گردیده است الکن ۷