شماره ۳۹۹ - بسته دلم را به بند حلقه گیسوی تو

بسته دلم را به بند حلقه گیسوی تو
کرده قدم را کمان حالت ابروی تو ۱

سرورود دررکوع گر تو درآئی به باغ
مه ننماید طلوع پیش مه روی تو ۲

عاریه بگرفته رنگ سرخ گل از عارضت
وام نموده است بوی مشک تر از بوی تو ۳

بوی گلی کارگر نیست مرا بر مشام
زآنکه بود در زکام مغز من از بوی تو ۴

ای تو چوخورشید ومن پیش توحر با صفت
جلوه به هر سو کنی روی کنم سوی تو ۵

کوه گران را زجای کس نتواند کند
کنده دلم را زجای قوت بازوی تو ۶

ز آتش دوزخ مرا نیست دگر هیچ باک
زآنکه به عمری مراست پرورش از خوی تو ۷

حور و بهشتی دگر هیچ نمی خواستم
بود مرا گر به دهر جا به سر کوی تو ۸

بودگر اقبال من چون سر زلفت بلند
چون سر زلفت سرم بود به زانوی تو ۹