شماره ۴۹۰ - دین ودل برده ازکفم صنمی

دین ودل برده ازکفم صنمی
که به بزمش رهم نداده دمی ۱

گفتمش هیچ نیست در تو وفا
گشت خندان وگفت هست کمی ۲

گفتم از دوریت هلاکم گفت
از هلاک توباشدم چه غمی ۳

گفتم از رهروان عشق توام
گفت چه باشدت به هر قدمی ۴

گفتم او را ستم مکن گفتا
نیست عاشق که ترسد از ستمی ۵

شکوه ها گفتم از قضا وقدر
گفت کم گو سخن ز بیش وکمی ۶

نه عجب گر شوم بلند اقبال
التفاتش اگر کندکرمی ۷