بخش ۸ - رفتن بلبل به گلشن برای دیدن گل

چو آشفته بلبل شد از گل خبر
که در باغ بنشسته با کر و فر ۱

روان بی تأمل سوی باغ شد
ولی با دلی پرغم و داغ شد ۲

که از روی گل سخت شرمنده بود
چو درهجر اوتا کنون زنده بود ۳

نظر کرد بلبل چو بر روی گل
چو شدسرخوش ومست از بوی گل ۴

دلش ز آتش عشق درجوش شد
به پای گل افتاد وبیهوش شد ۵

چو بعد از زمانی بهوش آمداو
به گل گفت ای یار پاکیزه رو ۶

مرا دیده روشن به دیدار توست
صفای گلستان ز رخسار توست ۷

کجا بودی ای مرهم ریش من
قرار دل پر ز تشویش من ۸

کجا بودی ای راحت جان من
که گلزار شد بی تو زندان من ۹

بلی همچو زندان بود گلستان
اگر گلعذاری نباشد در آن ۱۰

خوشا آنکه فارغ شد از درد هجر
ز رخسار او پاک شد گرد هجر ۱۱