بخش ۲۰ - نصیحت کردن تاک به بلبل

به بلبل نصیحت کنان گفت تاک
که گشتم ز کار تو اندوهناک ۱

صفای گلستان ما ازگل است
گلستان ما را بها از گل است ۲

گل امروز زیب گلستان بود
گل ار نیست عیب گلستان بود ۳

چرا فاخته زد چنین گول تو
چرا اندر این راه شد غول تو ۴

بود فاخته از دل ودیده کور
نمی باشد او را شعیری شعور ۵

نمی بیند او سرو خود را به باغ
که کو کو همی می زند در سراغ ۶

تو گر عاشقی کور شو ازنظر
توگرعاشقی لال می باش و کر ۷

تو گرعاشقی محو دیدار باش
توگر عاشقی نقش دیوار باش ۸

ندانسته ای این که هر بی ادب
رسد هر دم از درد جانش به لب ۹

چرا بی ادب باشی و یاوه گو
فضولی نمائی چرا پیش او ۱۰

توکردی به گل از چه چون وچرا
کنون من چه گویم در این ماجرا ۱۱