بخش ۳۱ - حکایت

جوانی که بود از می جهل مست
بزد سنگ وپای سگی را شکست ۱

که ناگه سواری بیامد ز راه
ز حیرت مرا بود براونگاه ۲

چنان زدلگد اسب بر آن جوان
که آویخت ازپای اواستخوان ۳

ز حیرت پرید از سرم عقل وهوش
که رفت اسب پایش به سوراخ موش ۴

هم آن اسب را پا به کیفر شکست
ز بد هر که بد کرد طرفی نبست ۵

گر افتد کسی از کسی در بلا
هم او بر بلائی شود مبتلا ۶

بروی جهان گر کسی ظالم است
من باور از کس که او سالم است ۷

شود شاه را شیوه گر ظلم وکین
نماند به اوتخت وتاج ونگین ۸

بود هر که راضی به ظلم وستم
همان به که گردد وجودش عدم ۹

به عالم بزرگی است نامش خدا
که بر ظلم هرگز نگردد رضا ۱۰

مکافات گیرد ز پیر وجوان
حذر کرد می باید از قهر آن ۱۱