بخش ۳۰ - حکایت

شبی یاد دارم که پروانه ای
درآمد ز درهمچو دیوانه ای ۱

تو گفتی سمندر نه پروانه بود
که از آتشش هیچ پروا نبود ۲

ز بس مست بود وزخود بی خبر
همی شمع را گشت بر دور سر ۳

نظر بود پیوسته من را به شمع
که ناگه زد او خویشتن را به شمع ۴

پرش سوخت از عشق وسودای شمع
ز بالا بیفتاد بر پای شمع ۵

پرو بال ویسوخت از نور او
مرا نیز دل سوخت از دور او ۶

همی پرزنان بود تا جان بداد
خوش آن کس که جان پیش جانان بداد ۷

سرآورد پس شمع وهی ریخت اشک
من از اشک او اوفتادم به رشک ۸

بگفتم به چشم خود ای ذره بین
اگر اشک ریزی بریز این چنین ۹

اگر شمع پروانه را پر بسوخت
خود او دیدم از پای تا سر بسوخت ۱۰

برای توگویم ز سر قصه ای
که شاید ز دانش بری حصه ای ۱۱