بخش ۲۱ - فی التنبیه

ببین صنع صانع دراعضای خود
به حیرت شواز فرق تا پای خود ۱

به یکپاره پیه بنهاده نور
که چشم تو بیند ز نزدیک ودور ۲

به رفتن تو را پای رفتار داد
به گفتن تو رانطق وگفتا رداد ۳

مرا حیرت آید که یک چشمه آب
گهی سرکه بیرون دهد گه گلاب ۴

به سر پنجه های توناخن نهاد
که آسان توانی گره را گشاد ۵

چه رگها به جسم تو انداخته
به کشت وجود توجو ساخته ۶

تو را یک زبان داده است ودو گوش
که دوبشنو وگو یک از روی هوش ۷

به عالم چه چیز است کاندر تونیست
تو خودمی ندانی سرشتت زچیست ۸

زحکمت به اعضا نهاد استخوان
که تا سخت گرددبدنها از آن ۹

تو را داددندان که تا نان خوری
همت داده نان تا به دندان خوری ۱۰

خدائی که دندان دهد نان دهد
چرا آرد پس کس به انبان نهد ۱۱