بخش ۵۲ - حکایت

همان طایری را که خوانند بوم
برآنندجمعی که مرغی است شوم ۱

شنیدم که مرغی است سعد ونکو
که میبود درخانه ها جای او ۲

بسی انس با آدمیزاد داشت
دل از وحشت مردم آزاد داشت ۳

به هرخانه گسترده میشد چوخوان
سر سفره بنشسته میخوردنان ۴

بدین سان که سنور باشد کنون
نمیرفت از پیش مردم برون ۵

چنین بود تا قتل شاه شهید
که لعنت ز ایزد به شمر ویزید ۶

چوآوازه قتل شه شد بلند
شد اندر بر بوم بس ناپسند ۷

دلش سخت رنجیده شد زآدمی
نکرد اوبه مردم دیگر همدمی ۸

تفوکرد بر مردم روزگار
کز ایشان شد این ظلم وکین آشکار ۹

به ویرانه ها رفت منزل گرفت
ز بس نفرت از خلق در دل گرفت ۱۰

دلم نفرت از خلق دارد چوبوم
همی روبه ویرانه آردچوبوم ۱۱