بخش ۲۰ - در نهی از حرص

سروشی مرا گفت روزی به گوش
که ازبهر روزی مخورغم مکوش ۱

بکن شکر یزدان قوی دار دل
که رزق ترا میدهد متصل ۲

شب وروز روزیت آید به بر
اگر هست خون جگر یا شکر ۳

چرامنت از این ویا آن کشی
همان به که پا را به دامان کشی ۴

به دست خدا رزق هر بنده است
دهد روزی هر که را زنده است ۵

ز فضل خدا بنده نعمت چشد
چرا دیگر از بنده منت کشد ۶

چو دونان چرا از برای دو نان
گهی منت این کشی گه از آن ۷

خوی روز و شب رزق یزدان پاک
منه در بر بندگان سر به خاک ۸

خوری رزق وگویا نداری خبر
که روزی که داده است شام وسحر ۹

گدایان وشاهان همه بنده اند
ز روی یزدان همه زنده اند ۱۰

بخواه آنچه خواهی ز رب جلیل
چه می آید از بندگان ذلیل ۱۱