بخش ۳۸ - در ادای سخن گوید

نپرسند تا از تو چیزی مگو
که ماند برایت به جا آبرو ۱

چو گوئی سخن کن تأمل در آن
که تا نکته ای کس نگیرد بر آن ۲

مگو پر سخن خواهی ار آبرو
که پر گو بود واعظ و قصه گو ۳

چو گوئی سخن گوی آهسته تر
که تا کس نگردد خبر پشت در ۴

سخن تا نگوئی تومعلوم نیست
که از فضل ودانش تو را بهره چیست ۵

چوگوید سخن کس نظر کن چه گفت
نباید نظر کرد کورا که گفت ۶

بزرگی که درمعانی بسفت
نه منقال انظر بما قال گفت ۷

به خورشید دانش فلکشد سخن
زرمعرفت را محک شد سخن ۸

سلامت طلب باش وخاموش باش
سخن هم چوگوئی نه چاووش باش ۹