شماره ۱۰ - آن روز کزان طره به رخ بست شکن را

آن روز کزان طره به رخ بست شکن را
در گردن خورشید و مه افکند رسن را ۱

گیسوی تو خود رنگی و روی تو فرنگی
کافر شده زان، برده ز دل حب وطن را ۲

باز آ ای بت من، در سر این طره چه داری؟
زان رو که به هم برزده ای چین و ختن را ۳

در زلف تو از قامت و رخ ناله ی دل هاست
چون بلبل و قمری که سبب سرو سمن را ۴

زین گونه که خیزد زلبت خنده دمادم
شکر نشنیدم که بود لعل یمن را ۵

بخرام به باغ سمن و سنبله امروز
زان پیش که سنبل دمد این برگ سمن را ۶

در باغ گذر کرد مگر سرو چمانت
کز گریه به گل برده فرو سرو چمن را ۷

مشکین سر زلفت دل مسکین «وفایی»
مشکن دگر این زلف پر از تاب و شکن را ۸