شماره ۱۷ - گوشهٔ چشم توام گوشه نشین کرد ز خود

گوشهٔ چشم توام گوشه نشین کرد ز خود
معنی گوشه نشین هر که نداند این است ۱

من چه دانم به جگر گاه مرا دست که زد
این قدر هست که سرپنجهٔ او خونین است ۲

شرح گریان ز غم زلف تو ناید به قلم
ماجرای من سودازده صد چندین است ۳

خواستم از دهنش بوسه، به تیغم زد و گفت:
هر که بی جا بزند حرف، سزایش این است ۴

من فدای قدم آن که دلم داد به دوست
مرده را هر که کند زنده مسیحا این است ۵

گر به تیغم بزنی دست ندارم زلبت
چه کنم جان من آخر، نه که جان شیرین است؟ ۶

عرق روی تو بر گردن تو ریخته است
یا که با صبح بهار آمده این پروین است ۷