شماره ۳۵ - دل که با طره ی جانان سر سودا دارد

دل که با طره ی جانان سر سودا دارد
روزگارش که پریشان گذرد جا دارد ۱

شمع را سوزش پروانه به جایی نرساند
یار در کشتنم از ناله چه پروا دارد! ۲

دهن تنگ ترا خنده اگر معجزه نیست
پس چرا تنگ شکر عقد ثریا دارد؟ ۳

یک زمان بخت من از خواب گران در نشود
یادگاری است کزان نرگس شهلا دارد ۴

از غم طوبی و فردوس فراغی دگر است
هر که با یاد تو در کوی تو مأوا دارد ۵

زلف را خم شده در پیش خطش دیدم و گفت:
رو سیه آن که به نو کیسه مدارا دارد ۶

از من غم زده دل می طلبد غمزده ی دوست
دوستان! دلبر ما نرگس گویا دارد ۷

گفتم: از لعل لبت بوسه «وفایی» طلبید
گفت: دیوانه که از هیچ تمنا دارد ۸