شماره ۴۸ - مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد

مرا که دوش دو چشم از غم نگار تر آمد
پگاه آن که ستاره روان شود سحر آمد ۱

چنان که گل شکفد سرو بالا از اثر ابر
ز گریه ام صنم من به خنده جلوه گر آمد ۲

که هان مرغ «وفایی» شب فراق سرآمد
ترا مراد برآمد که آفتاب برآمد ۳