شماره ۵۱ - بت من طره چو بر برگ سمن بر شکند

بت من طره چو بر برگ سمن بر شکند
رونق ماه برد، قیمت عنبر شکند ۱

گنه از چشم تو نبود ز دل آزردن ما
ترک چون مست بود شیشهٔ ساغر شکند ۲

بسته زلف تو به هر حلقه هزاران دل زار
ترسم این بارگران پشت سمند در شکند ۳

گر به این صورت زیبای تو افتد نظرش
راهب دیر، صنم در سر آذر شکند ۴

مانی از چشم تو کج ساخته ابروی ترا
شانه از مستی خود در سر پر گر شکند ۵

دل و دلبر به هم آمیخته مشکن دل ما
دل دلداده شکستن دل دلبر شکند ۶

هر که را پایه بلند است گرفتار بلاست
ستم چرخ نگر پهلوی افسر شکند ۷

خال در کنج لبت وقت تبسم گویا
هندوی تنگ شکر بر لب کوثر شکند ۸

چشم مست تو چنان صید دلم کرد به چشم
شاهبازی که پر و بال کبوتر شکند ۹

منصب قدر وفایی بر دانایان است
غم جاهل نتوان خورد که گوهر شکند ۱۰

شب تاریک «وفایی» بود آن روز که یار
سنبل شیفته بر برگ سمن در شکند ۱۱