شمارهٔ ۳۶ - تجدید مطلع دوم

سمند کین چو بتازی به رزم حیدروار
زمین به چرخ برین برشود بسان غبار ۱

تو مظهری اسدالله را، به عرصه ی جنگ
بسی چو مرحب و عمرت بود کمینه شکار ۲

تو شبل شیر خدایی ز صولتت گرگان
به روز رزم چو روبه همی کنند فرار ۳

ترا، قضا و قدر هر دو چاکران قدیم
یکی روان زیمین و یکی روان زیسار ۴

قضا، به حکم تو هر سو کند کمانداری
قدر، زتیر به چشم عدو زند مسمار ۵

به دشت کین چو بتازی سمند کینه زخشم
فتد ز نعل سمندت به جان خصم شرار ۶

ز سرکشان دلاور، ز فارسان دلیر
ترا، به عرصه ی هیجا چه ده چه صد چه هزار ۷

سخنوران جهان قصّه ی شجاعت تو
بگفته اند و نگفتند عُشری از اعشار ۸

مرا چه حدّ که به وصف تو خود سخن رانم
که پای عقل بود لنگ اندر این مضمار ۹

سمند طبع به مدحت چسان کند جولان
پیاده است در این عرصه صدهزار سوار ۱۰

«وفایی»ام من و خواهم ز لطف بشماری
مرا، به سِلک غلامان خود به روز شمار ۱۱

تو و حمایت من بالغدوّ والاصال
من و غلامی تو بالعشیّ والابکار ۱۲