بند هفتم - عشق آن بود، که از تو تویی را به در کند

عشق آن بود، که از تو تویی را به در کند
ویرانه ی وجود تو زیر و زبر کند ۱

عشق آن بود، که هرکه بدان گشت سربلند
بر نیزه سر نماید و با نیزه سر کند ۲

عشق آن بود، که تشنه ی دیدار یار را
حنجر زآب خنجر فولاد تر کند ۳

عاشق کسی بود، که به دوران عاشقی
بر خود حدیث عیش جهان مختصر کند ۴

هرکس که در زمانه شود دردمند عشق
از راحت زمانه به کلّی حذر کند ۵

در باغ جان هر آنکه نشاند نهال غم
نبود غمش که خشک شود یا ثمر کند ۶

عاشق به جز حسین علی کیست در جهان
کز بهر دوست از همه عالم گذر کند ۷

کو چون حسین آنکه زسودای عاشقی
نه شادمان به نفع و نه خوف از ضرر کند ۸

کو چون حسین آنکه به میدان امتحان
جانان هر آنچه گویدش او بیشتر کند ۹

حق خواهدش که تن به خدنگ بلا، دهد
او جان و تن به تیر بلایش سپر کند ۱۰

از خود گذشته اکبر از جان عزیزتر
در راه دوست داده و ترک پسر کند ۱۱

ای من غلام همّت والای آن شهی
کز ممکنات یکسره قطع نظر کند ۱۲

هم خواهران و دخترکانش دهد اسیر
هم کودکان خورد نشان قدر کند ۱۳

از نینوا، به کوفه و از کوفه تا به شام
رأس بریده با حرم خود سفر کند ۱۴

برتر بود ز عرش علا خاک کربلا
نازم به عشق او که به خاک این اثر کند ۱۵

بهتر بود ز آب بقا خاک درگهش
خضر نبی کجاست که خاکی به سر کند ۱۶

گفتی که چهره سرخ «وفایی» کند ز عشق
آری کند ولیک ز خون جگر کند ۱۷