بند ششم - بیا به دانه ی اشک این زمان معامله کن

بیا به دانه ی اشک این زمان معامله کن
به ماتم شه دین پای دل پر آبله کن ۱

به روز حشر که هر کرده را دهند جزا
اگر بهشت ندادندت از حسین گله کن ۲

مگو بهشت کجا ما کجا و شاه کجا
بریز اشک روان یکدو روز حوصله کن ۳

ولی نه شرط محبّت بود که بهر حسین
بگویمت به بهشت اشک خود مبادله کن ۴

بریز اشک و مخواه از حسین غیر حسین
زهرچه دل به حسین بند و خویش یکدله کن ۵

گرت ز هر مژه خون قطره قطره جاری نیست
نظر به خنجر و شمر و به تیر حرمله کن ۶

ز یاد، می نرود چون حسین به زینب گفت
ز موی خویش تو درپای صبر سلسله کن ۷

شوی چو مرحله پیما به سوی کوفه و شام
تو خویش قافله سالار اهل قافله کن ۸

بلامبین و ولا را ببین که حضرت دوست
به خون بهاست تو خود دیده باز بر صله کن ۹

کنونکه کعبه ی مقصود کبریا شده ایم
صفای حق بنگر با نشاط هروله کن ۱۰

به گوش جان حسین ناگهان رسید پیام
که زودتر، به لقا کوش و ترک مشغله کن ۱۱

گذشت وقت زوال و رسید وقت بقا
تو جان خویش به جانان خود معامله کن ۱۲

که ما از آنِ تو هستیم و خونبهای توایم
تو هرچه خواهی در کار ما مداخله کن ۱۳

«وفایی» آنچه نوشتی تو در صحیفه ی عمر
به غیر صفحه ی عشقش تمام باطله کن ۱۴