بند اول - در کربلا چو محشر کبری شد آشکار بند دوم - میزان حُسن و عشق چو با هم قرین فتاد بند سوم - چون کاروان عشق به دشت بلا گذشت بند چهارم - شیران کارزار و امیران روزگار بند پنجم - بر زخمهای پیکرت ار، اشک مرهم است بند ششم - بیا به دانه ی اشک این زمان معامله کن بند هفتم - عشق آن بود، که از تو تویی را به در کند بند هشتم - چون شهسوار عشق به دست بلا رسید بند نهم - ای خاک کربلا تو به از مشک و عنبری بند دهم - ای کرب و بلا منزل جانان من استی بند یازدهم - ای خاک کربلا تو بهشت برین شدی بند دوازدهم - ای شهیدی که نشاید غمت ازیاد رود بند سیزدهم - دگر چو نوبت آن کودک صغیر آمد بند چهاردهم - شمر لعین چو خنجر کین از کمر کشید بند پانزدهم - می بود واجب ار، که کسی را چنین کشند بند شانزدهم - ای خون پاک از همه چیزی تو برتری بند هفدهم - آه از دمی که رو به ره آورد کاروان بند هجدهم - آن کشته یی که نیست جزایی برای او بند نوزدهم - در ماتم شهی که سرش از جفا برند بند بیستم - دست قضا چو خون حسین ریخت بر زمین بند بیست و یکم - هر دُرّ اشک کز غم آن تاجدار نیست بند بیست و دوم - هفتاد تن ز عشق چو از پا در اوفتاد بند بیست و سوم - از روزگار داد و فغان ز احتساب او مرثیه مرثیه مرثیه تضمین غزل سعدی تضمین ابیاتی از غزل صائب