بند هفدهم - آه از دمی که رو به ره آورد کاروان

آه از دمی که رو به ره آورد کاروان
بر هفتم آسمان شد از آن کاروان فغان ۱

یک کاروان تمام زن و طفل خورد سال
از جور چرخ بی کس و در، بند ناکسان ۲

یک تن نبود محرمشان غیر عابدین
آن هم علیل و زار و گرفتار و ناتوان ۳

مردان کاروان همه بی سر به روی خاک
سرها، به نیزه با سرِ سالار کاروان ۴

آشوبِ حشر شور قیامت شد آشکار
چون سوی قتلگاه شد آن کاروان روان ۵

دیدند سروران همه تن داده بر قضا
دل بر قدر نهاده و سر داده بر سنان ۶

تن های مهوشان همه افتاده بر زمین
هر یک چو آفتابی و برتر ز آسمان ۷

بی تاب بر زمین همه افکنده خویش را
از ناقه ها چو برگ خزان موسم خزان ۸

زن های بی برادر و اطفال بی پدر
هریک کشیده در بر خود پیکری چو جان ۹

آن بلبلان زار، به گلزار قتلگاه
چون جسم گلرخان همه از دیده خون فشان ۱۰

هر بلبلی ز داغ گلی با هزار، شور
افکنده غلغلی که گلم رفته از میان ۱۱
بر باد رفت گلشن زهرا، به نینوا ۱۲
افتاده بلبلان خوش الحانش از نوا ۱۳